เมื่อวาน... วันปัจฉิม... วันที่เราไม่เคยคิดอยากจะให้มาถึงเลย
ทำไมเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน...
12ปีที่ผ่านมา วันเวลาดีๆ ... ได้แต่เก็บไว้แค่ในความทรงจำแล้ว
ทำไมเมื่อวาน พระอาทิตย์ต้องตกดินด้วยนะ โลกเราน่าจะหยุดหมุนซักพัก ให้เราได้มีเวลาให้กันมากกว่านี้
อยากให้เมื่อวาน มีซัก 50 ชั่วโมง
เวลาดีๆ จะกลายเป็นแค่ความทรงจำในลิ้นชัก
ตอนนี้ ไมได้อยู่ในฐานะของนักเรียน สาธิตเกษตรแล้ว ยังรู้สึกเหมือนว่า พรุ่งนี้เราก็ต้องแต่งตัว อาบน้ำ ตื่นแต่เช้า เพื่อไปโรงเรียน
เจอเพื่อน นั่งทำงาน เรียนเลข เรียนญี่ปุ่น ฯลฯ
แค่ไม่ถึง 24 ชม. ก็คิดถึงอีกแล้ว
น้ำตามันจะไหลมาได้ทุกขณะ ทุกครั้งที่คิดถึงคำพูดของเพื่อนแต่ละคนที่จากกันเมื่อวาน
ฉัตร : แล้วกูจะเถียงกับใครล่ะ? (ในใจเราก็คิดเหมือนกัน ต่อจากนี้จะมีใครให้เถียงอีก)แล้วมันก็ได้แต่ร้องไห้ ไม่พูดอะรัยเลย
ดุ๊ย : ไม่ต้องห่วง กูจะโทรไปเถียงกะมึงทุกวันเลย... (ยังใจแข็ง ไม่ร้องไห้)
แล้วก้อ...
สอง : มึงจะกลับแล้วหรอวะ?
ดุ๊ย : เออ จะกลับแล้ว... รักมึงนะ
สอง : เออ กูก้อรักมึง เหี้ย ติดต้อมานะเว้ย ไปเที่ยวก้อชวนกันบ้าง
ดุ๊ย : เหี้ย กูไม่อยากร้องไห้เลย... (แต่กูก้อร้องจนได้)
สอง : อื้ม แล้วเจอกันนะ
ต่อมา...
เสริม : เออ โชคดีนะเว้ย
ดุ๊ย : เหี้ย กูไม่อยากไปเลย กูรักมึงนะ... (แต่ก้อยังไม่ร้อง)
เดินไปอีก
ดุ๊ย : ไอ้กุ๊ก กูจะกลับบ้านแล้วนะ
กุ๊ก : อ้าวหรอ!
ดุ๊ย : ขอกอดหน่อยดิวะ (แล้วก็กอดกะมัน) ไอ้กุ๊ก โชคดีนะเว้ย... เหี้ย กูรักมึงนะ (แล้วน้ำตาเจ้ากรรมก้อไหลออกมาอีกแล้ว)
กุ๊ก : ไอ้เหี้ย มึงอย่าร้องไห้ดิวะ ... (แต่มึงก้อร้องไอ้กุ๊ก)
ดุ๊ย : มึงไปอยู่มหาลัยปีหน้า กูกลัวไม่ได้เจอมึงอีก ... มึงก้ออย่าแรดให้มากดิวะ รู้มั้ยกูเป็นห่วงมึง
กุ๊ก : เออ กูรู้แล้ว กูต้องได้เจอกะมึงอีก ปีหน้ากูจะไม่แรดแล้ว กูจะหาคนดีๆ ที่กูรักจิงให้ได้ มึงดูแลตัวเองดีๆนะ มีอะไร ก้อโทรหากันได้ สำหรับมึงแล้วกูพร้อมจะไปหามึงเสมอ
ดุ๊ย : (...) ได้แต่ร้องไห้...
ยังไม่ได้กลับซักที...
มิ๊งค์ : ไอ้ดุ๊ย มึงดูแลตัวเองดีๆนะ (เสียงสั่นโคตร)
ดุ๊ย : ไอ้ห่า เอ๊ย กูรักมึงมากก ปีหน้าเจอกันที่จุฬา (ยังร้องไห้อยู่)
เดินจะออกประตู
ดุ๊ย : มิวกลับบ้านกี่โมง
มิว : (นั่งนิ่ง ร้องไห้อยู่คนเดียว) 5ทุ่ม
ดุ๊ย : กูจะกลับบ้านแล้วนะ
มิว : (ลุกขึ้นมากอดกู) ไอ้เหี้ย กูรักมึงมาก รู้มั้ย....
ดุ๊ย : เออ กูก้อรักมึงว่ะ เหี้ย ปีหน้าเจอกูที่จุฬางัย
มิว : กูอยู่ธรรมศาตร์ เจอกันวันงานบอลประเพณีนะ
ดุ๊ย : เจออยู่แล้ว มึงเห็นกูกลางสนาม กูเป็นหลีด(ยังมีอารมขำ)
มิว : เออ กูก้อเป็นหลีด (เสือกรับมุขกูอีก)
อีกก้าวเดียวถึง ประตู
เจน : (ร้องอยู่ก่อนแล้ว) เหี้ย มึงจะกลับแล้วหรอ กูรักมึงนะ
ดุ๊ย : เหี้ย กูก้อรักมึง ดูแลตัวเองดีๆนะ โชคดี รักมึงมากๆ
เจน : มึงด้วย... กูยังไม่อยากไปเลย
ดุ๊ย : กูก้อยังไม่อยากไป เหี้ย... เจอกูที่ระยองงัย
เจน : อืม เจอกัน
เดินออกจากร้าน ยังร้องไห้อยู่เลย
โบ๊ท : ดุ๊ย
ดุ๊ย : โบ๊ท จะกลับแล้วหรอ
โบ๊ท : อืม จะกลับแล้ว ...
ดุ๊ย : เรารักโบ๊ทนะ ขอให้โชคดี ดูแลตัวเองดีๆนะ
โบ๊ท : อื้ม ในเจอกันเอ็ม ก้อทักกันละกัน
ก่อนจะขึ้นรถ
ดุ๊ย : ไอ้ไดซ์ กูยังไม่ได้กอดกะมึงเลย
ไดซ์ : เออ นะ
ดุ๊ย : ไอ้ไดซ์กูรักมึงมากๆนะ ถึงกูจะกลับบ้านพร้อมมึง แต่ในรถกูก้อคงไม่ได้กอดมึงแน่นๆ
ไดซ์ : อืม กูก้อรักมึง ยังงัยกูก้อไม่จากกะมึงอยู่แล้ว
ดุ๊ย : เหี้ย กูรักมึงมากๆเลยแสด...
ไดซ์ :ไปกันเหอะ กลับบ้าน
ข้ามถนนมาและ
โอ๊ะ : ก่อนจะขึ้นรถ กูก้อขอกอดพวกมึงได้มั้ยวะ
ดุ๊ย : กูรักมึงโอ๊ะ
ไดซ์ : กูเหมือนกัน
โอ๊ะ :
พออยู่ในรถ
เราก้อได้พูดคุยกันอีก ... ได้แต่นึกว่าเวลามันผ่านไปแล้ว ใช่ มันคงจะไม่กลับมาเหมือนวันเก่าๆอีก คงไม่ได้เห็นเพื่อนๆใส่กางเกงขาสั้นกระโปรงสีม่วง ติดตราพระพิรุณอีก... พออยู่ในรถ ดูเหมือนว่าน้ำตามันจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อเลย
ในใจเรา ไม่ว่าจะเป็นในตอนนี้ ยังไม่อยากให้ใครไปไหน... แต่ถ้าเราไม่ได้ไปไหน เราก็จะหยุดแค่ที่เดิม...
ตอนนี้มันอาจจะถึงเวลาที่ทุกๆคน ต้องแยกเดินไปตามทางที่ตัวเองฝันไว้ เส้นทางมันมีหลายแยก มันอาจจะกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง หรืออาจจะไม่กลับมาบรรจบกันอีกเลย
เรายังไม่กล้าดูรูปวันเวลาเก่าๆเลย มันห้องห้ามน้ำตาไม่อยู่แน่ๆ
อยากให้ทุกคนพยายาม เข้ามหาวิทยาลัยที่ตัวเองหวังให้ได้ ... เขียนมายาว คงขี้เกียจอ่านกันแล้ว
...
และนี่คือเสียง เสียงเพลงที่มาจากใจ
เธอจะอยู่ที่ไหน ของจงได้รับรู้
หากจะมีทุกข์ ร้อนใดตอนที่ฉันไม่อยู่
อยากให้เธอรู้ว่ายังมีฉันยืนอยู่ข้างเธอ
จะยืนอยู่ตรงนี้ จะรอเธอตรงนี่ เพื่อเธอคนเดียว
ไม่ว่าทางจะคดเคี้ยว ทางจะลดเลี้ยว เท่าไหร่
จะนานสักเพียงไหน ยาวนานสักเพียงไหน จะนาน นานเท่าไหร่
ยังคงเก็บเธอไว้ จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ
รักทุกคนนะ
ดุ๊ย
Crossroads - อัญชลี จงคดีกิจ
ที่ตรงนี้ ชีวิตของเราเคยผ่าน ประสบการณ์ที่ดี ในวันสดใส
เก็บความฝันแบ่งปัน สองคนหนึ่งใจ ประคองไว้ ฉันพร้อมจะไปกับเธอ
และวันนั้น ที่สองเราต้องแยกจาก เมื่อเส้นทาง ได้พาให้เราห่างกัน
แต่ยังจำ สิ่งดีที่สองเรามีต่อกัน และตัวฉัน จะขอสัญญากับเธอ
ถ้ามีวันไหน หนทางนำเธอกลับมา ถ้าเธออ่อนล้า กลับมาที่ทางแยกนี้
จะอยู่ตรงนี้ เหมือนวันที่เราเคยมีกันและกัน เพียงเธอเรียกฉัน ฉันพร้อมจะมาหาเธอ
แต่วันนั้น ที่สองเราต้องแยกจาก เมื่อเส้นทาง ได้พาให้เราห่างกัน
แต่ยังจำสิ่งดี ที่สองเรามีต่อกัน และตัวฉัน ฉันขอสัญญากับเธอ
ถ้ามีวันไหน หนทางนำเธอกลับมา ถ้าเธออ่อนล้า กลับมาที่ทางแยกนี้
จะอยู่ตรงนี้ เหมือนวันที่เราเคยมีกันและกัน เพียงเธอเรียกฉัน ฉันพร้อมจะมาหาเธอ
จะกลับมาหา มาหาที่ทางของเรา
แก้ไขเมื่อ 23/2/2548 19:50:54
แก้ไขเมื่อ 23/2/2548 20:12:01
